ordinaliter

ordinaliter [ML] 1 in order. b (phil.) with respect to order. hic incipiunt ‥ ordinationes classis ‥ ~iter in Gallicis scripte Ad. Mur. Chr. app. 257.  b si immaterialiter et ~iter sapienterque causatum fuerit formatum Ps.-Gros. Summa 366; dicendum est quod tempus ab evo procedit, id est post evum, secundum quod Aristoteles dixit secundo et quinto Metaphysice, quod ab aliquo vel ex aliquo est multipliciter aut ~iter Bacon Tert. 197; li ‘ex’ potest sumi ordinative sive materialiter: si ~iter, sic est sensus: ex nichilo, id est post nichil, et sic est vera Bacon XIII 104. 2 duly, properly. a738 quamvis posterius ~iter constituto tempore eis venisset qui presbiterii et diaconii ordinem fuerant adepti (Dan. Wint.) Ep. Bonif. 39.