paupertinus
paupertīnus, a, um, adj. [pauper],
- poor, sorry (ante- and post-class.), Varr. ap. Non. 162, 23: homo, Gell. 20, 1, 30: litterae, id. 14, 6, 5: cenula, Ap. Met. 3, 13, 1; contubernia, Amm.25, 2, 2: sors, id. 14, 6, 25.—
- II Trop.: cor, Arn. 6, 191: ingenium, Symm. Ep. 1, 8 (al. 14).
paupertīnus, a, um (pauper), arm, armselig, I) eig., Varro fr., Gell. u.a. – II) übtr., litterae, Gell.: cor, Arnob.: ingenium, Symm.
~us, -a, -um, i. ad pauperiem redactus
venient regna ~a
pueros docendos tradidit, non quos invenerat de libertinis, verum ex elegantioribus de ~is
novimus ‥ inopes ‥ ob eorum inediam cibis uti ~is
non retinentur [? l. retinemus ] in nostro ~o penu sumptuosas delicias
paupertīnus, a, um (pauper), de pauvre, mesquin : paupertina cenula Apul. M. 3, 13, pauvre petit dîner || pauvre [en parl. dʼune personne] : Gell. 20, 1, 30 || [fig.] pauvre, chétif : paupertinum ingenium Symm. Ep. 1, 8, pauvre talent.