paupero
paupero, to impoverish, rob, deprive
paupĕro, āvi, ātum, 1, v. a. [pauper], to make poor, to impoverish (ante- and post-class., and once in Hor.).
- I Lit.: boni viri me pauperant, improbi alunt, Plaut. Ps. 4, 7, 27 (1129); Titin. ap. Non. 157, 9; cf. Varr. ib. 11: defectio civium pauperatorum, Sid. Ep. 6, 12.—
- II Transf.: aliquem aliquā re, to rob or deprive one of any thing (= spoliare, privare): quam ego tantā pauperavi per dolum pecuniā, Plaut. Fragm. ap. Non. 157, 7: dominum pretio, id. Mil. 3, 1, 134 (729): aliquem cassā nuce, Hor. S. 2, 5, 36: luna pauperata luminibus, Firm. Math. 1, 2.
paupero, āre (pauper), I) arm machen, Plaut. u.a. – II) übtr., alqm alqā re, jmd. um etwas bringen, einer Sache berauben, Plaut., Hor. u.a.
paupĕrō, (16) ātum, āre (pauper), tr., appauvrir : Pl. Ps. 1128 || frustrer, dépouiller : pauperare aliquem aliqua re Pl. Mil. 721 ; Hor. S. 2, 5, 36, dépouiller qqn de qqch.
pauperō —, —, āre
- pauper, to impoverish, rob, deprive: te cassā nuce, H.