pauperus
paupĕrus, (16) a, um, c. pauper : paupera mulier Pl. d. Serv. En. 12, 519, femme pauvre ; amator pauperorum ICUR 1, 1420, ami des pauvres ; caput carnibus pauperum C. Aur. Chron. 1, 1, 33, tête peu fournie en chair.
➳ m. pauperus non attesté ; f. -ra inusité, cf. Varro L. 8, 77.
Pauper, in Præcepto Dagoberti Reg. Franc. ann. 638. tom. 1. Annal. Benedict. in Append. pag. 685 :
Pauperis inibi consistentibus, pro regni stabiletate, vel remedium animæ nostræ absque ullius in postmodum refragatione, temporebus debeat profecere.