pauperare

pauperare [CL] 1 to impoverish, reduce to poverty; b (w. ref. to Christ); c (gl.). audisti nostrum quod gens Normannica regnum / intravit; predans, pauperat, exspoliat G. Amiens Hast. 178; ecclesias nostras et homines ~avit Ep. Anselm. 444 V 391; nec ‥ episcopium suum pauperum miserando ~avit V. Gund. 39; gens interim ~ata furtim vadens quo se vivere putabat Ord. Vit. IX 9 p. 525; sepius in burgis opulentos pauperat ignis D. Bec. 1756; ~are, i. enpoverir GlSid f. 148v; nihil [venit] nobis paupertatis [sic] sed ad dives omnia Poésies Pop. 215.  b melius de illo intellegitur qui ‥ nec solum ~ari ut nos ditaret sed etiam ut nos redimeret crucifigi dignatus est Bede Prov. 1005; Christus ‥ ~avit ‥ se ut nos ditaret P. Blois Serm. 567B.  c ~o, -as, quod non est in usu, sed inde venit ~atus, -a, -um Osb. Glouc. Deriv. 457; ~atus, ad pauperiem redactus Ib. 475. 2 (w abl.) to deprive of. spiritu ‥ et calore inferiora ~ata frigescunt Quaest. Salern. B 318; amicitia cum bone voluntatis actione miscetur, que nec bonis ~atur exterioribus neque interiori privatur honore Ep. ad amicum 11. 3 to reduce (in number). quandam de Pliadum numero rebar esse semotam. cum ‥ ad earum cetum ‥ oculos retulissem easque numero non ~atas esse percepissem ammiratione perculsus sum Adel. QN 73.