perdisco
perdisco, to learn thoroughly, get by heart
per-disco, dĭdĭci, 3, v. a.,
- to learn thoroughly or completely, to get by heart (rare but class.): omnia jura belli, Cic. Balb. 20, 47: locus de moribus est oratori perdiscendus, id. de Or. 1, 15, 69: hominis speciem pingere, id. ib. 2, 16, 69: ad perdiscendum, Plaut. Truc. 1, 1, 1 (22); cf. Cic. de Or. 3, 36, 147; id. Fam. 7, 14, 2 al.; Tib. 1, 10 (9), 65.—With object-clause: perdidici, isthaec esse vera, Plaut. As. 1, 3, 35 (187).
per-dīsco, didicī, ere, völlig-, gründlich-, gut lernen, auswendig lernen, Cic. u.a.: dictata, Cic. – Perf. perdidici, genau verstehen, m. folg. Infin., hominis speciem pingere, Cic. de or. 2, 69: m. folg. Acc. u. Infin., istaec esse vera damno cum magno meo, Plaut. asin. 187.
perdiscō, (12) dĭdĭcī, ĕre, tr., apprendre à fond : Cic. de Or. 1, 13 ; 1, 159 ; 1, 249 || [au pf.] savoir parfaitement : [avec inf.] Cic. de Or. 2, 69 ; [avec prop. inf.] Pl. As. 187.
per-discō didicī, —, ere,
- to learn thoroughly, get by heart: locus oratori perdiscendus: hominis speciem pingere, to know well how: diligentia in perdiscendo, Cs.