perdoceo
perdoceo, to teach thoroughly, instruct well
per-dŏcĕo, cui, ctum, 2, v. a.,
- to teach or instruct thoroughly (rare but class.; syn. erudio): res difficilis ad perdocendum, Cic. Sest. 44, 96: aliquem, Plaut. Capt. 3, 5, 59 (717): quanti istuc unum me coquitare perdoces? id. Ps. 3, 2, 85 (874): si quid Apollo Utile mortales perdocet ore meo, Ov. R. Am. 490: homines, Lucr. 5, 1438: suam stultitiam, to betray, Quint. 1, 1, 8.—With object-clause: dignam Maeoniis Phaeacida condere chartis Cum te Pierides perdocuere tuae, Ov. P. 4, 12, 28.
- —Hence, perdoctus, a, um, P. a., very learned, very skilful (rare but class.), Plaut. Mil. 2, 2, 103 (258); Ter. Heaut. 361: homo, Cic. Balb. 27, 60: genitor, Stat. S. 5, 3, 2: exitio, Lucr. 3, 473.—Adv.: perdoctē, very skilfully (ante-class.), Plaut. Most. 1, 3, 122 (278).
per-doceo, docuī, doctum, ēre, ausführlich lehren, -unterrichten, -zeigen, artes omnes, Plaut. Stich. 178: stultitiam suam, Quint. 1, 1, 8: m. dopp. Acc., si quid Apollo utile mortales perdocet ore meo, Ov. rem. 490: tabula est aëna, quae te cuncta perdocet, Corp. inscr. Lat. 12, 5732: alqm m. folg. Infin., Ov. ex Pont. 4, 12, 28. Apul. met. 10, 17: alqm m. folg. Acc. u. Infin., Lucr. 5, 1436. Oros. 2, 2, 4: m. folg. ut u. Konj., Plaut. capt. 719. – absol., res difficilis ad perdocendum, Cic. Sest. 96.
See: perdocere
perdŏcĕō, (13) cŭī, ctum, ēre, tr., enseigner (instruire) à fond : Pl. Capt. 719 ; Cic. Sest. 96 ; Lucr. 5, 1438.
perdoceo , es, ocui, octum, ere. 2.
盡敎訓。Suam stultitiam perdocere 顯己癡。
Suggest a Translation
See an image
盡敎訓。Suam stultitiam perdocere 顯己癡。
Suggest a Translation
See an image
per-doceō cuī, ctus, ēre,
- to teach thoroughly, instruct well: res difficilis ad perdocendum: alquid Utile mortales, O.: Phaeacida condere chartis te, O.