perditor
perditor, a ruiner, destroyer
perdĭtor, ōris, m. [perdo],
- a ruiner, destroyer (rare but class.): perditor rei publi cae, Cic. Planc. 36, 89; id. Vatin. 3, 7: vexator et perditor, id. Pis. 34, 84: afflictor et perditor ordinis, id. ib. 27, 64: hominum, Lact. 2, 14, 8.
perditor, ōris, m. (perdo), der Verderber, Zugrunderichter, rei publicae (Ggstz. servator), Cic. Planc. 89: perd. et vexator rei publicae (Ggstz. conservator et custos), Cic. Vatin. 7: afflictor ac perd. non modo dignitatis et auctoritatis sed ordinis et nominis sui, Cic. in Pis. 64: perditores hominum (v. bösen Geistern), Lact. 2, 14, 8.
quid est gelu? persecutor herbarum, ~or [v. l. perditio ] foliorum
~ores et destructores malorum ‥ laudantur
pacis et patrie ~orem [MS: perlitorem ]
salvatorem te vocat mundus, non ~onem
ad insidiatorem et ~orem tuum daemonem te ‥ contulisti
diabolus ~or animarum
perdidit alterum suorum calcarium ‥ . ‥ rem perditam ‥ in via publica, qua ~or transiturus erat, exponens
perdĭtŏr, (14) ōris, m. (perdo), destructeur ; fléau, peste : Cic. Planc. 89 ; Vat. 7 ; Pis. 84 || celui qui perd, corrupteur : Lact. Inst. 2, 14, 8.
perditor ōris, m
- perdo, a ruiner, destroyer: rei p.