perplaceo
perplaceo, to please greatly
per-plăcĕo, ēre, v. n.,
- to please greatly: ecquid placeant, me rogas? immo hercle vero perplacent, Plaut. Most. 3, 3, 4 (907): servi mei perplacet mihi consilium, id. Merc. 2, 3, 14 (348): perplacet (as affirm. answer), Ter. Heaut. 1066 (Fleck. satis placet): ea (lex) mihi perplacet, Cic. Att. 3, 23, 4.
per-placeo, ēre, recht od. gar wohl-, überaus gefallen, servi mei perplacet mihi consilium, Plaut. merc. 348: ecquid (aedes) placeant me rogas? immo hercle vero perplacent, Plaut. most. 907: ea (lex) mihi perplacet, Cic. ad Att. 3, 23, 4: u. perplacet mit folg. Infin., epistulas tuas perplacet ita servare ut oculos meos, Nebrid. in Augustin. epist. 6, 1. – Ter. heaut. 1066 jetzt satis placet.
perplăcĕō, ŭī, ēre, intr., plaire beaucoup : Pl. Most. 907 ; Merc. 348 ; Cic. Att. 3, 23, 4.
per-placeō —, —, ēre,
- to please greatly: ea (lex) mihi perplacet.