perpetuarius
perpĕtŭārĭus, a, um, adj. [perpetuus],
- constant, permanent; always employed, constantly engaged in any business or calling (post-Aug.): mulio, Sen. Apoc. 6, 2.—Subst.: perpĕtŭārĭus, ii, m., a fee-farmer, hereditary tenant, Cod. Just. 11, 70, 5.
perpetuārius, a, um (perpetuus), beständig, mulio, nach Friedländer = ein M., der beständig unterwegs ist, indem er Reisende nach aller Herren Ländern führt, Sen. apoc. 6, 1. – subst., perpetuārius, iī, m., der Erbpachter, Cod. Iust. 11, 70, 5.
perpĕtŭārĭus, (16) a, um (perpetuus), qui nʼa pas de cesse : Sen. Apoc. 6, 2 || subst., c. emphyteuta : Cod. Just. 11, 70, 5.
Qui fundum conducit in vitam, vel ut ad alias transferre possit : emphyteuticus vero etsi sit Perpetuarius, attamen suscepit solum sterile et infructuosum.Laur. in Amalth.
Perpetuarii, qui in perpetuum res civitatum aut fisci conducunt, leg. 1. 3. et
fundi perpetuariidicti leg. 3. ejusd. Cod. de privil. dom. Aug. lib. 11.