plenilunium
plēnĭlūnĭum, ii, n. (sc. tempus) [plenus-luna],
- the full moon (post-Aug. for luna plena), Col. 11, 2, 85: cum vero occidente sole orietur ex adverso, ita ut pariter aspiciantur; tunc erit plenilunium, Plin. 18, 32, 75, § 323; in plur., id. 9, 15, 20, § 53.
plēnilūnium, iī, n. (plenus u. luna), der Vollmond, Colum. 11, 2, 85. Plin. 7, 42. Amm. 20, 3, 7: Plur., Plin. 9, 53.
ad perfectum pleniluni [vv. ll. ~ii, plenae lunae ] circulum crescit
mulier ‥ pertinax ‥ quae virum proprium integro ~io [gl.: plena luna: ] reversurum spoponditmonaþfulne
neque alia servandi Paschae regula est quam ut aequinoctium vernale ~io succedente perficiatur
unde non secundum solis concursum sed secundum lune cyclum primi mensis ~o agitur
propter varios humores in ~io nimis enormiter excrescentes
in die ~ie reversus est
plēnĭlūnĭum, ĭī, n. (plenus, luna), pleine lune : Col. Rust. 11, 2, 85 ; Plin. 7, 45.