praecultus
praecultus, a, um, Part. and P. a., from praecolo.
1. praecultus, a, um (prae u. colo), sehr geschmückt, Quint. 11, 1, 31. Stat. Theb. 2, 298. Augustin. epist. 138, 1.
2. praecultus, a, um, s. prae-colo.
perfectam ‥ vitam, / quam pater Eanmundus praecultis moribus ornat
præcultus, a, um (præ, colo), prédisposé, préparé : Cic. Part. 80 ¶ 2 très paré : Stat. Th. 2, 298 || très orné [en parl. du style], fleuri : Quint. 11, 1, 31.