praedicativus
praedĭcātīvus, a, um, adj. [1. praedico],
- declaring, asserting, predicative (post-class.): propositio, categorical, Ap. Dogm. Plat. 3, p. 29 fin.: syllogismus, Mart. Cap. 4, § 343: genus, id. ib.
praedicātīvus, a, um (1. praedico)), behauptend, bejahend, kategorisch, propositio, Ps. Apul. de dogm. Plat. 3 in. p. 263 H.: syllogismus, Mart. Cap. 4. § 343 u. 408: in ea quaeritur, quot formae sint praedicativi generis, Mart. Cap. 4, § 343.
prædĭcātīvus, a, um, énonciatif [en parl. dʼune proposition], affirmatif : Capel. 4, 343.