praelativus
praelātīvus, a, um (praelatus), I) zum Vorsetzen dienend, vorgesetzt, coniunctiones, Asper 553, 22 K. – II) den Vorzug ausdrückend, Cassiod. de orat. 1. Pompeii comm. 151, 32 K. Cledon. 38, 27 K.
hanc vero ~am donationem sublimiter a Patre luminum instigatam quisquis benivola ac fideli mente augendo satagerit augeat amplificet
quisquis ‥ augendo hanc ~am donationem amplificare satagerit
prælātīvus, a, um, prépositif [en t. de gramm.] : Ps. Asper 553, 18.