praelibatio
praelībātĭo, ōnis, f. [praelibo], a tasting or taking away beforehand (post-class.).
- I Lit., an offering of the first-fruits: praemetium, quod praelibationis causā ante praemetitur, Paul. ex Fest. s. v. praemetium, p. 235 Müll.: labiorum, a slight touch of the lips, a gentle kiss, Ambros. Isaac et Anim. 3, 8 fin.—
- II Trop., a lessening, diminution, Tert. Anim. 58.
praelībātio, ōnis, f. (praelibo), I) das Vorkosten, A) im allg.: praelibatio labiorum, die leichte Berührung der Lippen (beim Kuß), Ambros. de Isaac et anim. 3. § 8 extr. – B) die Opferung der Erstlinge, Paul. ex Fest. 235, 4. – II) prägn., die Verminderung, Tert. de anim. 58 in.
probantes ingenium ex parva libacione procedentium de ingenio sicut vinum probatur parva ~one
~o future dulcedinis
tropoloice fidelis anima que in se videt, id est tranquillitatem mentis et ~onem vite eterne
~onem in terris et ‥ satietatem in excelsis
operis totius ~o jam digesta
tranquillitas mentis et ~o vite eterne
prælībātĭō, ōnis, f. , ¶ 1 action dʼeffleurer : Ambr. Isaac 3, 8 ¶ 2 offrande préalable [faite aux dieux] : P. Fest. 235 || [fig.] anticipation : Tert. Anim. 58.
In eodem loco cum suis Prælibationem de zucharo et pisciculis cum pane fecit ; et ad carracam sero reversa est, ibi cœnam fecit.