praeloco
prae-lŏco, āvi, ātum, 1, v. a.,
- to set or place before, to put first or foremost (post-class.): si pro trochaeo paenultimo spondeum praelocaveris, Mart. Cap. 5, § 522; Aug. Gen. ad Lit. 7, 17: consonans, Ter. Syll. p. 2390.
prae-loco, āvī, ātum, āre, vorn hinstellen, vorsetzen, Augustin. de gen. ad litt. 7, 17. Mart. Cap. 5. § 522: consonans si praelocatur una, Ter. Maur. 290.
See: praelocare
prælŏcō, āvī, ātum, āre, tr., placer par- devant, en avant : Capel. 5, 522 || mettre avant, préposer : Ter. Maur. 290.