praemonere

praemonere [CL] , to warn or advise in advance or previously; b (w. de & abl.); c (w. inf.); d (w. quod); e (w. ut or ne & subj.). c1144 monemus ‥ ut secundum libertatem istam digne et canonice serviant ibi ‥ . omnibus ‥ libertatem ‥ istam conservantibus et sicut ~uimus in eadem ecclesia canonice et digne Deo et sancte Marie servientibus benedictionem Dei concedimus et nostram Doc. Theob. 269; ipse [diaconus] ~et aures ad Dominum, ipse hortatur orare Rob. Flamb. Pen. 89.  b admonuit eum esse de quo Moyses idem populum cui legem dedit ~ebat Bede Hom. I 24. 100; ob ‥ ecclesiae utilitatem, de qua oraculo fuerat ~itus Id. HE V 10 p. 299; de moribus et modis magistri illius ‥ nos tociens ~uit et, ut nobis caveremus ab ipso, sepius premunivit Gir. SD 86.  c scribere nos ‥ prior illa [causa] ~et et potissima Gir. TH intr. p. 5.  d lectorem ~itum volo quod hic quasi ancipitem viam narrationis video W. Malm. GR II 197.  e si fuerint ~iti ut conveniant ad sciram DB I 1rb; a1079 hoc ‥ ~eo ut ‥ per licentiam abbatis vestri hoc faciatis Anselm (Ep. 38) III 148; qui autem flagitiosus quantumlibet, sed occultus, occulte ~eatur, ne quod debet esse saluti, presumat perditioni Pull. Sent. 968B.