praepedio
praepedio, to entangle, shackle, fetter
Could not find praepeditum in Logeion dictionaries.
praepeditum Verb: supine, Verb: perfect passive participle masculine genitive plural, Verb: perfect passive participle neuter genitive plural, Verb: perfect passive participle masculine accusative singular, Verb: perfect passive participle neuter accusative singular, Verb: perfect passive participle neuter nominative singular, Verb: perfect passive participle neuter vocative singular of praepedio
praepĕdĭo, īvi, ĭi, ītum, 4, v. a. [praepes], to entangle the feet or other parts of the body; to shackle, bind, fetter (mostly poet. and post-Aug.; syn.: impedio, illaqueo, irretio).
- I Lit.: praepeditus latera forti ferro, Plaut. Poen. 4, 2, 5 (827): praepeditis Numidarum equis, tied to the manger, Tac. A. 4, 25: sine modo sese praedā praepediant, let them hamper or embarrass themselves, Liv. 8, 38, 13.—
- II Transf., in gen., to hinder, obstruct, impede: singultu medios praepediente sonos, Ov. Tr. 1, 3, 42: timor praepedit dicta linguae, Plaut. Cas. 3, 5, 25 (645); Ov. H. 14, 18: si forte aliquos flumina, nives, venti praepedissent, Plin. Pan. 68: crura, Lucr. 3, 478: fugam hostium, Pac. Pan. Theodos. 40: recitantium praecipua pronuntiationis adjumenta, oculi, manus, praepediuntur, Plin. Ep. 2, 19, 4: praepediri valetudine, to be prevented by illness, Tac. A. 3, 3: praepeditus morbo, Cic. Rab. Perd. 7, 21.—With inf.: etiamsi praepeditus sit perculsas tot victoriis Germanias servitio premere, Tac. A. 2, 73.
prae-pedio, īvī u. iī, ītum, īre (prae und pes), I) vorn verwickeln, -binden, -fesseln, praepeditus latere forti ferreo, starkes Eisen um den Leib gelegt, Plaut. Poen. 828: praepeditis Numidarum equis, während die Pf. der N. an den Füßen gefesselt waren, Tac. ann. 4, 25. – bildl., sese praedā praepediant, sie mögen sich verwickeln in usw. = sich aufhalten lassen durch usw., Liv. 8, 38, 13. – II) übtr., verhindern, hemmen, aufhalten, abhalten, timor praepedit dicta linguae od. verba, Plaut.: imperitorum mentes timor praepediebat, machte befangen, Auct. b. Hisp.: subitus dextrae praepedit orsa tremor, Ov.: si forte aliquos flumina nives venti praepedissent, Plin. pan.: cum lassitudo ac vulnera fugam praepedissent, Liv.: aliquoties dicere incipientem cum lacrimae praepedissent, Liv. (u. so fletu praepediente, Tac.): praepedita singultibus anima, Hieron.: verba sua praepediens, stotternd, Tac.: recitantium vero praecipua pronuntiationis adiumenta, oculi manus, praepediuntur, Plin. ep.: ad omnia praepeditae naves, in allem gehemmte, Flor.: praepediri valetudine, Tac.: avaritia bonas artes praepedit, macht unwirksam, Sall. – m. folg. Infin., etiamsi praepeditus sit perculsas tot victoriis Germanias servitio premere, Tac. ann. 2, 73.
See: praepedire
præpĕdĭō, (12) īvī et ĭī, īre (præ, pes), tr., embarrasser, entraver, faire obstacle à : Pl. Pœn. 828 ; Cas. 653 ; Liv. 8, 38, 13 ; præpeditus premere Tac. Ann. 2, 73, empêché dʼécraser.
- 1. (van voren) vastmaken, vastbinden [equos kluisteren, vastzetten];
- 2. (metaf.) tegenhouden, verhinderen, belemmeren [fugam hostium; mentes bevangen maken]; ➤ lassitudo praepedit fugam; verba sua praepediens stotterend; dicere incipientem lacrimae praepediebant; praepeditus morbo.
praepediō īvī, ītus, īre
- prae+pes, to entangle, shackle, fetter: praepeditis Numidarum equis, Ta.—To hinder, embarrass, obstruct, impede: sese praedā, hamper themselves, L.: omnīs (bonas artīs) avaritia praepediebat, S.: dicere incipientem cum lacrimae praepedissent, L.: dextrae praepedit orsa tremor, O.: verba sua, i. e. stammering, Ta.: praepeditus Germanias premere, hindered from, Ta.