praestinatus
præstĭnātus, a, um, part. p. de præstino.
Prædestinatus, in Monum. Benedicto-Burano cap. 10. apud Duellium tom. 2. Miscell. pag. 10 :
Quo finito, accepit successorem ante tempora sæcularia Præstinatum Gothehalmum proprii monasterii monachum, etc.Utuntur Plautus et Apuleius pro Emere, comparare.