praevolo
prae-vŏlo, āvi, 1, v. n.,
- to fly before or in advance (class.): grues in tergo praevolantium colla et capita reponunt, Cic. N. D. 2, 49, 125: aquila velut dux viae praevolavit, Tac. H. 1, 62 (but the correct read., Plaut. Mil. 1, 1, 41 (41), is praeolat, v. praeolo).
prae-volo, āvi, āre, vorher-, voranfliegen, praevolantes grues, Cic. de nat. deor. 2, 125: aquila leni meatu, prout agmen incederet, velut dux viae praevolavit, Tac. hist. 1, 62: ›praepetes‹ aves ab auguribus appellantur, quae aut opportune praevolant aut idoneas sedes capiunt, Gell. 7 (6), 6. § 4 (vgl. § 12): ipse somniavit quattuor aquilis et gemmato curru praevolante nescio quā ingenti humanā specie ad caelum esse raptum, Spart. Sever. 22, 1. – m. Acc., aliqua altiuscula praevolare saliendo, rasch überspringen, Augustin. in psalm. 38, 2.
See: praevolare
prævŏlō, (16) āvī, āre, intr., voler devant : Cic. Nat. 2, 125 ; Tac. H. 1, 62 || tr., dépasser en volant, surpasser Aug. Psalm. 38, 2.
➳ præolat (A), prævolat (P) Pl. Mil. 41.
prae-volō —, āvī, āre,
- to fly before, fly in advance: in tergo praevolantium (avium): aquila, velut dux viae, praevolavit, Ta.