probrose
prŏbrōse, adv., v. probrosus fin.
probrōsē, Adv. (probrosus), auf schimpfliche Art, Gell. 17, 21, 31. Amm. 28, 1, 4. – ➳ Sen. contr. 1, 2, 20 Bursian u. Kießling probroso.
ut vos malit cum aliis exulare Deo quam inutiliter et ~e conteri mundo
nisi datis undecim milibus marcarum argenti pro treugis tricennalibus citius in Angliam, procurante Roberto de Curcun ‥ recessisset, profecto ~e [] captus extitisset : probose Ann. Lond. 16
hoc signum est odii quod contemptibiliter et ~e dicitur res que ‥ odio habetur
inertes ac miseros enutrivi et erexi in regno meo, et qui fidem non ferunt domino suo, quem a plebeio quodam clerico tam probose patiuntur illudi
sic ‥ predictus Johannes probose, sicut pluries, obsidionem deseruit confutatus
prŏbrōsē (probrosus), ignominieusement, injurieusement : Gell. 17, 21, 31.