profligator
profligator, a spendthrift, prodigal
prōflīgātor, ōris, m. [1. profligo],
- a spendthrift, prodigal (post-Aug.): ganeo et profligator, Tac. A. 16, 18: justitiae, Ennod. Dict. 18.
prōflīgātor, ōris, m. (profligare), I) der Vernichter, iustitiae, Ennod. diction. 15. – II) der Verschwender, Tac. ann. 16, 18.
prōflīgātŏr, (16) ōris, m. , destructeur : Ennod. Dict. 15 || dissipateur, prodigue : Tac. Ann. 16, 18.
prōflīgātor ōris, m
- profligo, a spendthrift, prodigal, Ta.