profluens
profluens, flowing along
profluens2, running water
prōflŭens, Part. and P. a., from profluo.
prōfluēns, fluentis, PAdi. (v. profluo), hervorfließend, fließend, I) eig.: aqua, Cic. u. Liv.: profluentes fontium ructus, Vitr.: exitus profluentes, Abflüsse, Vitr. – subst., prōfluēns, entis, f., fließendes Wasser, Lex vet. (bei Cornif. rhet.), Cic. u.a. – II) übtr.: a) im allg.: manuum suarum profluentissima largitas, Ps. Arnob. in psalm. 104. – b) vom Ausdruck: loquacitas, Cic.: genus orationis, Cic.: eloquentia, Tac. – neutr. subst. = der Redefluß, profluens quiddam habuit Carbo et canorum (Wohllaut), Cic. de or. 3, 28: Haterii canorum illud et profluens cum ipso simul exstinctum est, Tac. ann. 4, 61.
prōflŭēns, (13) tis, part.-adj. de profluo : ¶ 1 qui coule : amnis Cic. Nat. 2, 20 ; aqua Cic. Off. 1, 52, eau courante || profluens, f. , pris substt , cours dʼeau, eau courante, rivière : Cic. Inv. 2, 149 ¶ 2 [fig., rhét.] au cours rapide : genus sermonis fusum ac profluens Cic. de Or. 2, 159, un style au cours large et rapide, cf. Br. 119 ; profluens quodam modo celeritas Cic. Br. 220, une rapidité [dans son éloquence] qui rappelait le cours dʼun fleuve ; profluens quiddam habuit et canorum Cic. de Or. 3, 28, il eut des qualités particulières de rapidité et dʼharmonie || au cours ininterrompu : loquacitas perennis et profluens Cic. de Or. 3, 185, un flux de paroles intarissable et continu.
prōfluēns
adj.
- P. of profluo, flowing along: aqua profluens.—As substf. (sc. aqua), running water: in profluentem deferri.—Fig., of speech, flowing, fluent: genus sermonis: celeritas.