profluo
profluo, to flow forth, flow along
- I Lit.: Mosa profluit ex monte Vogeso, Caes. B. G. 4, 10: si lacrimae ab oculis et pituita a naribus profluent, Col. 6, 7, 11: umor profluit, Verg. G. 4, 25: sanguis profluens, Enn. ap. Cic. Tusc. 2, 16, 38: sudor, Just. 15, 4, 17: per fossas, Plin. 33, 4, 21, § 76: ad mare, Cic. Div. 1, 44, 100.—
- B Transf.
- 1 To cause a running or flow: gravedo profluit, Plaut. As. 4, 1, 51 (796).—
- 2 To be relaxed: videndum est an adstrictum corpus sit, an profluat, Cels. 3, 6: si venter profluit, id. 3, 6.—
- II Trop., to flow forth, issue, proceed (class.): quae ab hoc fonte profluant, Varr. L. L. 8, § 62 Müll.: cujus ore sermo melle dulcior profluebat, Auct. Her. 4, 33, 44: equidem ab his fontibus profluxi ad hominum famam, Cic. Cael. 3, 6: ad incognitas artes, to proceed to, to fall or hit upon, Tac. A. 11, 26.— Hence, prōflŭens, entis, P. a., flowing along (class.).
- A Lit.: aqua profluens, Cic. Q. Fr. 3, 1, 2.—
- 2 Subst.: prōflŭens, entis, f. (sc. aqua), running water (class.): in profluentem deferri, Cic. Inv. 2, 50, 149; cf. Auct. Her. 1, 13, 23; Flor. 1, 1, 2; 4, 12, 9.—
- B Trop., of speech, flowing, fluent: genus sermonis affert non liquidum, non fusum ac profluens, sed exile, aridum, concisum, Cic. de Or. 2, 38, 159: profluens et perennis loquacitas, id. ib. 3, 48, 185: profluens atque expedita celeritas, id. Brut. 61, 220: profluens quiddam habuit Carbo et canorum, id. de Or. 3, 7, 28: eloquentia, Tac. A. 13, 3.—Sup.: manuum suarum profluentissima largitas, Arn. in Psa. 104.— Hence, adv.: prōflŭenter, flowingly; trop., easily (class.): ergo omnia profluenter, absolute, prospere, Cic. Tusc. 5, 18, 53. —Comp., of speech, more fluently (postclass.): profluentius exsequi, Gell. 14, 1, 32.
- 1. tevoorschijn stromen [ex monte; in, ad mare; per fossas];
- 2. (voort)stromen, metaf. (v. taal) vloeien;
- 3. (metaf.) tevoorschijn komen, afgeleid worden (uit, van: ex; ab);
- 4. (Tac.) meegesleept worden, drijven (naar, in: ad) [ad incognitas libidines of artes];
- 5. (leeg)stromen, (leeg)lopen [oculus; venter].
流下。空才。渗乾。Ab his fontibus profluxi ad hominum famam 從此吾漸出名。
Suggest a Translation
See an image
- to flow forth, flow along: Mosa profluit ex monte, Cs.: umor profluit, V.: sanguis profluens, Enn. ap. C.—Fig., to glide, proceed imperceptibly: ab his fontibus profluxi ad hominum famam: ad libidines, Ta.
-
…egregius tamen ; quis ; cuiusquam nisi sui similis Gravitatem Africanus, lenitatem Laelius, asperitatem Galba, profluens quiddam habuit Carbo et canorum. Quis horum non princeps temporibus illis fuit et suo tamen quisque in genere princeps…
Cicero, de Oratore
-
…Orator autem vivis eius aetatis aequalibus proximus optimis numerabatur propter verborum bonitatem, ut ante dixi, et expeditam ac profluentem quodam modo celeritatem. Itaque eius orationes aspiciendas tamen censeo. Sunt illae quidem languidiores, verum tamen possunt augere…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…et lenitatem mollitia animi et verecundiam timiditas et illam disputandi prudentiam concertatio captatioque verborum et hanc oratoriam vim inanis quaedam profluentia loquendi. Studiis autem bonis similia videntur ea quae sunt in eodem genere nimia. quam ob rem omnis vis…
M. Tullius Cicero, De Partitione Oratoria
-
…; cum autem, ut Zeno solebat, brevius angustiusque concluduntur, tum apertiora sunt ad reprendendum. nam ut profluens amnis aut vix aut nullo modo, conclusa autem aqua facile conrumpitur, sic orationis flumine reprensoris convicia diluuntur ,…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…proximis nundinis Arpini de Fufidio HS ccci ci emeramus. ego locum aestate umbrosiorem vidi numquam ; permultis locis aquam profluentem et eam uberem. quid quaeris iugera L prati Caesius inrigaturum facile te arbitrabatur. equidem hoc quod melius intellego…
Cicero, Epistulae ad Quintum fratrem
-
…capi non posse, dum lacus is redundaret ; et, si lacus emissus lapsu et cursu suo ad mare profluxisset, perniciosum populo Romano ; sin autem ita esset eductus, ut ad mare pervenire non posset, tum salutare…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…et frigoris et caloris adpulsus sentire possimus. atque ut in aedificiis architecti avertunt ab oculis naribusque dominorum ea quae profluentia necessario taetri essent aliquid habitura, sic natura res similis procul amandavit a sensibus. Quis vero opifex praeter naturam…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…sint, in orationis laude ponitur. Nam si rudis et impolita putanda est illa sine intervallis loquacitas perennis et profluens, quid est aliud causae cur repudietur, nisi quod hominum auribus vocem natura modulatur ipsa Quod fieri, nisi…
Cicero, de Oratore
-
…nullus est florentior in singulis verbis neque qui plus luminis adferat orationi ; nam illud, quod ex hoc genere profluit, non est in uno verbo translato, sed ex pluribus continuatis conectitur, ut aliud dicatur, aliud intellegendum…
Cicero, de Oratore
-
…, quicquid sine detrimento commodari possit, id tribuatur vel ignoto ; ex quo sunt illa communia non prohibere aqua profluente, pati ab igne ignem capere, si qui velit, consilium fidele deliberanti dare, quae sunt iis utilia…
M. Tullius Cicero, De Officiis