prominenter
prōmĭnenter, adv., v. promineo, P. a. fin.
prōminenter, Adv. (promineo), hervorragend, hoch, clunibus prominentius sublevatis, Cael. Aur. de morb. chron. 5, 4, 68: m. ab u. Abl., paulo prominentius a cetero corpore sublevato (capite), ibid. 2, 4, 73: prominentius a lecto producendus (est) aeger, Cael. Aur. de morb. acut. 1, 11, 90.
prōmĭnentĕr [inus.], en avant : -tius C. Aur. Chron. 5, 4, 68.