pronuntiative
prōnuntĭātīvē (prōnunc-), adv., v. pronuntiativus fin.
prōnūntiātīvē, Adv. (pronuntiativus), aussageweise, Donat. Ter. Phorm. 1, 2, 7. Schol. Pers. 3, 52. Interpr. Origen. in Matth. 118.
prōnūntĭātīvē, dans un sens énonciatif, affirmatif : Don. Phorm. 1, 2, 7.