propagator
propagator, an extender, one who lengthens
prō̆pāgātor, ōris, m. [1. propago],
- a propagator; trop., an enlarger, extender (class.): provinciae propagator, Cic. Att. 8, 3, 3 (al. prorogator).—An epithet of Jupiter, as the enlarger of boundaries, Ap. Mund. p. 75, 10: ORBIS AC REI PUBLICAE ROMANAE, Inscr. Grut. 271, 4.
propāgātor, ōris, m. (propago, āre), der Fortsetzer, I) im Raume, Erweiterer des Reiches, als Beiname Jupiters, Apul. de mund. 37: des Kaisers, pr. orbis ac rei publicae Rom., Corp. inscr. Lat. 6, 1166. – II) in der Zeit, Verlängerer, provinciae (des Oberbefehles in der Provinz), Cic. ad Att. 8, 3, 3.
a fader , pater, paterculus, parens, genitor, ~or
tanquam plantator et ~or erroris
habuit haec contio rectores et ~ores
successor legacionis fidei beati Gregorii et ~or ewangelii
prōpāgātŏr, ōris, m. (propago), ¶ 1 conquérant [épithète de Jupiter] : Apul. Mund. 37 || dominateur : CIL 6, 1166 ¶ 2 celui qui fait proroger [une magistrature] : Cic. Att. 8, 3, 3.
- 1. verlenger [provinciae van het opperbevel in de provincie];
- 2. uitbreider [imperii].
prōpāgātor ōris, m
- 1 propago, an extender, one who lengthens: provinciae, i. e. of command in a province.