pronuntiator
pronuntiator, a relater, narrator
prōnuntĭātor (prōnunc-), ōris, m., [pronuntio].
- One who delivers any thing, a reciter: meae orationi M. Caesar actor contigit et pronuntiator, Front. Ep. ad M. Caes. 1, 6 Mai.—
- II In gen., a relater, narrator: Thucydides rerum gestarum pronuntiator sincerus et grandis etiam fuit, Cic. Brut. 83, 287.
prōnūntiātor, ōris, m. (pronuntio), I) der Ausrufer, Isid. orig. 7, 12, 25. – II) der Erzähler, rerum gestarum, Cic. Brut. 287.
debet ‥ hec tria variare ~or secundum varietatem materie
prōnūntĭātŏr, ōris, m. (pronuntio), ¶ 1 celui qui débite le discours de qqn : Isid. Orig. 7, 12, 25 ¶ 2 [fig.] celui qui raconte, narrateur : Cic. Br. 287.
prōnūntiātor ōris, m
- pronuntio, a relater, narrator: rerum gestarum.