pronuntiativus
prōnuntĭātīvus (prōnunc-), a, um, adj. [pronuntio],
- of or belonging to declaration, declarative, enunciative; in gram.: pronuntiativus modus, i.e. the indicative mood, Diom. p. 329 P.—Adv.: prōnuntĭātīvē, declaratively, affirmatively, Don. ad Ter. Phorm. 57.
prōnūntiātīvus, a, um (pronuntio), zur Aussage dienend, aussagend, Aussage-, modus, v. Indikativ, Diom. 338, 25. Consent. 374, 16 K. (ders. subst. bl. pronuntiativus, Donat. Ter. Phorm. 2, 2, 27): sententiae, Isid. orig. 2, 21, 15.
noverit in septem sigillis septem modos verborum comprehendi: indicativum ‥ ~um ut ‥ ‘audi me Jacob et Israel quem ego voco’ ‥ imperativum ‥ optativum ‥ conjunctivum ‥ infinitivum ‥ impersonale
prōnūntĭātīvus, a, um, énonciatif, affirmatif : Isid. Orig. 2, 21, 15.