relido
rĕ-līdo, no perf., sum, 3, v. a. [laedo], to strike back, to strike (post-class.).
- I Lit.: relisā fronte lignum dissilit, Prud. στεφ. 9, 47: alapis relisis, id. Apoth. 162; Avien. Fab. 3.—*
- II Trop., to refuse, reject: quae firmata probant aut infirmata relidunt, Aus. Ep. 25, 42.
relīdo, līsī, līsum, ere (re u. laedo), I) zurückschlagen, zurückprallen machen, 1) eig.: a) übh.: in quam (Italiam) asperitas et altitudo Siciliae aestum relidit, Sall. hist. fr. 4, 20 (35): im Bilde, sonoris peccatorum relidentibus fluctibus, Ambros. de interp. Iob et David 2, 9. § 34. – b) widerhallen (ertönen) lassen, barbaros leudos (Lieder) arpa relidebat, Ven. Fort. 1. praef. p. 2, 14 Leo. – 2) übtr., zurück-, abweisen, Auson. epist. 25, 48. Cassiod. in psalm. 20, 12. – II) zerstoßen, frontem, Prud. perist. 9, 48; vgl. relaedo. – III) anschlagen, beibringen, alapas, Prud. apoth. 95.
rĕlīdō, līsī, līsum, ĕre, tr., repousser, rejeter : [fig.] Aus. Ep. 25, 42 || frapper : Prud. Perist. 9, 48.