remigro

rĕ-mī̆gro, āre, v. n., to remove or journey back; to go back, return (class.).

• I Lit.: facere ut remigret domum, Plaut. Pers. 4, 6, 3 (685); cf.: in domum suam, Cic. Tusc. 1, 49, 118: in domum veterem e novā, id. Ac. 1, 4, 13: in locum, Lucr. 2, 966. trans Rhenum in suos vicos, Caes. B. G. 4, 4: in agros, id. ib. 4, 27 fin.: Romam, Cic. Fam. 9, 18, 4.— Absol.: subitum est ei remigrare Kalendis Quintilibus, Cic. Fam. 9, 13, 2.—
• II Trop.: ad argumentum, Plaut. Poen. prol. 47: ad justitiam, Cic. Tusc. 5, 21, 62: ad deos (anima sapientis), Ap. Dogm. Plat. 2, p. 23, 19. remigrat animus nunc demum mihi, Plaut. Ep. 4, 1, 42 (567).

re-migro, āvī, ātum, āre, zurückziehen, -wandern, zurückkehren, I) eig.: Romam, Cic.: in domum suam, Cic.: trans Rhenum in vicos suos, Caes.: in domum veterem e nova, Cic.: ad deos (v. der Seele), Apul. – prägn., ausziehen (aus seiner Mietwohnung), rem. kal. Quinctilibus, Cic. ep. 13, 2 (Wesenberg demigrare). – II) übtr.: remigrat animus nunc demum mihi, der Mut zieht wieder ein, Plaut. Epid. 569 G.: ad argumentum volo remigrare, zurückkommen, Plaut. Poen. prol. 47: atque ei ne integrum quidem erat, ut ad iustitiam remigraret (zurückkehre), Cic. Tusc. 5, 62.

rĕmĭgrō, (13) āvī, ātum, āre, intr., revenir habiter : [avec in acc.] Cic. Tusc. 1, 118 ; Ac. 1, 13 ; Cæs. G. 4, 4, 7 ; [abs^t ] Cic. Fam. 9, 13, 2 || [fig.] revenir : Pl. Pœn. 47 ; ad justitiam Cic. Tusc. 5, 62, revenir à la justice || remigrat animus nunc demum mihi Pl. Epid. 569, je reprends enfin maintenant mes esprits.

remigro , as, are. n.
歸原宅。 Ad argumentum remigro 歸題目。Ronam mihi remigrandum est 吾須返羅瑪城。Remigrat animus nunc demum mihi 吾今再始壯胆。

Suggest a Translation
See an image

re-migrō āvī, —, āre,

• to journey back, go back, return: in nostram domum: trans Rhenum in suos vicos, Cs.: Romam tibi remigrandum est.— Fig.: ad iustitiam.