remisse
remisse, gently, mildly, laxly
rĕmissē, adv., v. remitto, P. a. fin.
remissē, Adv. (remissus), a) lose, in freier Weise, orationem non astricte (in gebundener Weise), sed remissius numerosam esse oportere, Cic. de or. 3, 184. – b) gelassen, sanft, gelinde (Ggstz. concitate, severe), Cic. u.a.: remissius disputare, Cic. – u. zu gelinde, nachlässig, Colum. 1, 8, 20. – c) heiter, scherzhaft, Suet. Claud. 30 (wo Ggstz. serio).
si qua forte corda raucius sonat ‥ mox ingenio et plectro cytharizantis artificiose intorquetur, ut acutius vel ~ius sonet, donec ad pacem redeat
~ius erit terrae Sodomorum in die judicii quam vobis
abstinentia ‥ tum enim aliquantulum ~ius [gl.: ] ‥ agi opportunum duximusleohtlicur
quid est ‥ quod cum aliquanto ~ius viverem ‥ ita compungebar
predicabat autem Dei servus verbum Dei ad populum non ~e
alter enim eorum, videlicet Papiensis, ei in omnibus astitit, altero quoque ~ius agente quam tante expectationis et spei hominem decuisset
multi de hac communione, quia ~ius et indulgentius, sed non perdite vivunt
juste quod justum est ‥ non durius equo nec ~ius exsequeris
quando homo ~e agit et corrigit
quidam nimis carnaliter diligens filium suum ~e nutriebat
rĕmissē (13) (remissus), avec du relâchement, dʼune façon libre, non rigoureuse : Cic. de Or. 3, 184 || doucement, sans véhémence, dʼune manière apaisée, sans âpreté : Cic. Verr. 2, 4, 76 ; de Or. 1, 255 || remissius Cic. Fin. 1, 1, sans trop dʼapplication.
remissē adv.with comp.
- remissus, gently, mildly, laxly: secum agere: nihilo remissius instare.