rubesco
rubesco, to grow red, turn red, redden
Frieze-Dennison Vergil
rubēscō, rubuī, 3, inc. n.: to grow or turn red; begin to glow, redden, 3.521. (rubeō)
Could not find rubuere in Logeion dictionaries.
rubuere Verb: perfect active indicative 3rd plural of rubesco
rŭbesco, bŭi, 3, v. inch. n. [rubeo],
- to grow red, turn red, to redden (poet. and in post-Aug. prose): Aurora, Verg. A. 3, 521; Ov. M. 3, 600: mare radiis, Verg. A. 7, 25: matutina tempora, Ov. M. 13, 581: terrae mundusque, id. ib. 2, 116: saxa sanguine vatis, id. ib. 11, 19: arva novā Neptunia caede, Verg. A. 8, 695: genae, blush, Ov. M. 7, 78: Pompeius numquam non coram pluribus rubuit, Sen. Ep. 11, 3: rosa, Plin. 21, 4, 10, § 14: vina, id. 14, 2, 4, § 35 (Jahn, rufescentia): dentes, id. 11, 37, 63, § 167 (Jahn, rufescunt).
rubēsco, buī, ere (Inchoat. v. rubeo), I) rot werden, sich röten, mare rubescebat radiis, Verg.: arva caede rubescunt, Verg.: Aurora rubescebat, Verg.: signa rubescunt (sc. sole ingrediente), Ov.: saxa rubuerunt sanguine vatis, Ov.: rosa rubescens, Plin.: malae ad gratiam rubescentes, Hieron. – II) insbes., schamrot werden, Pompeius numquam non coram pluribus rubuit, Sen. ep. 11, 4 (aber Ov. met. 7, 78 jetzt erubuere).
See: rubescere
rŭbēscō, (13) bŭī, ĕre, intr. (rubus), ¶ 1 devenir rouge, rougir : Virg. En. 3, 521 ; 7, 25 ; 8, 695 ; Ov. M. 2, 116, etc.; Plin. 21, 74 ¶ 2 rougir [honte, timidité] : Sen. Ep. 11, 4.
- 1. rood worden; ➤ mare radiis rubescebat; arva caede rubescunt;
- 2. rood van schaamte of verlegenheid worden, blozen.
rubēscō buī, ere, inch.
- rubeo, to grow red, turn red, redden: Aurora, V.: saxa sanguine vatis, O.: arva novā Neptunia caede, V.