rugitus

rŭgītus, ūs, m. [rugio].

• A roaring of lions, Vop. Prob. 19: leonis, Vulg. Job 4, 10.—
• II Transf., a rumbling in the bowels, Cael. Aur. Tard. 3, 2; 4, 7; Hier. Ep. 22, 11.

rugītus, ūs, m. (rugio), I) das Brüllen, leonum rugitus (Plur.), Hieron. vit. Hilar. 6. Vopisc. Prob. 19, 5: rug. leoninus, Iul. Val. 1, 9 (17): canes terrificis latratibus ultra rugitus insanientes, Solin. 15, 7. – II) übtr., intestinorum rugitus = βορβορυγμός, das Knurren, Kollern im Leibe, Cael. Aur. de morb. chron. 3, 2, 18; 4, 7, 92. Hieron. epist. 22, 11.

1 rugitus [LL] 1 (action of) roaring, bellowing: a (of lion); b (of other animal). a ipsa [sc. onomatopeia] scripturis sanctis saepius indita reperitur, ut ‘~us leonis et vox leaenae’ [Job iv 10] Bede ST 157; ‘succedet leo justiciae’ quod refertur ad Henricum, ‘ad cujus ~um Gallicane turres et insulani dracones contremiscent’ Ord. Vit. XII 47 p. 493; catulus leonis ~u patris excitatus surgit Ad. Dore Pictor 163; queritur quare fetus leonum quasi mortuus jaceat nec localem motum accipiat usque ad tertium diem, tunc enim ~u patris excitati moventur Quaest. Salern. B 58; Marcus figuram leonis sortitur, nec immerito, nam et quasi a ~u inchoat, id est, a voce clamantis Gros. Post. Mark 357; criynge ‥ ~us [est] leonum CathA.  b vacca ‥ stabat ad ostium foris, ~um vel balatum proferens R. Cold. Godr. 113; numerum horarum ‥ a ~ibus onagri ‥ cognoscunt Best. 40 f. 25v; tercia natura [sc. asini] est quod habet ~um pro cantu et horribiliter strepit T. Chobham Serm. 11 f. 46rb. 2 howling, bellowing: a (of person); b (as unnatural or inhuman sound); c (of devil or disembodied spirit). a Maria amarum mare propter utique insitum paenitentiae ~um Bede Luke 429C; reduc ad cor enorme delictum et perduc de corde immanem ~um Anselm (Medit. 2) III 80; ~us penitentium sunt et pleni pietate clamores J. Ford Serm. 74. 2; clamore et ~u magno vicinos convocavit Mir. Wulfst. I 38; rex ‥ cum fletu ~um emisit M. Par. Maj. I 32; quam [sc. crucem] recipiens cum ~u gemituum et imbre lacrymarum non modico, amplexabatur eam V. Edm. Rich P 1816A.  b edebat ergo ille [sc. vir mutus] inter suplitia ~us miserabiles W. Malm. GP V 277; item si cum partum ediderit, tamen partus declinaverit ad monstrum et cum clamorem emittere deberet emittit ~um Bracton f. 438.  c [diabolus] tales immani ~u fremens ululatus “O quid fecit calvus iste” Osb. V. Dunst. 14; demon ab ipso Hilgodo cum magno ~u recessit H. Reading (I) Adjut. 1350A; deterrimum hiatum spiritus faciens cum ~u disparuit Ep. ad amicum 12; ex qua lesione demon ~um emittens procaciter contra apostolum reclamabat Coggesh. Visio 15. 3 roaring, rumbling, thundering: a (of stomach or intestine); b (of natural force); c (of musical instrument). a quasi tolerabilius sit flammam libidinis quam ventris tolerare ~um Ailr. Inst. Inclus. 21; distensio circa os stomachi et tensio et ~us ex ventositate ‥ distensio et ~us et corrosio intestinorum Gilb. II 90v. 1; habet ~um communiter et gurgulationem in ventre Gad. 36. 1.  b quis preter ~um maris et fragorem navium quicquam audire potuit? Sæwulf 62; magnum illum ~um tonitrui magni, quod in celo audiunt J. Ford Serm. 19. 5; ponit ‥ exemplum de gente que sustinet propter consuetudinem ~um Nili pacifice Bacon Maj. I 321.  c concrepat in tantum sonus hinc illincque resultans, / quisque manu patulas claudat ut auriculas, / haudquaquam sufferre valens propiando rugitum, / quem reddunt varii concrepitando soni Wulf. Swith. pref. 167.

2 rugitus [2 rugire+-tus; cf. AN runge], (action of) chewing the cud. ita quod prebenda coram bobus conferenda stramine avene misceatur vel frumenti ariste enim straminis ordeacei ~us eorum inpedirent Fleta 165; nullatenus venerit ad ~um Ib. 168.

rūgītŭs, ūs, m. (rugio), rugissement : Vop. Prob. 19 || [fig.] intestinorum Hier. Ep. 22, 11, borborygme.

rūgītus, ūs, m.: (di leoni), ruggito

♢ la quantità della 1° sillaba non è sicura.