rumusculus
rumusculus, idle talk, common gossip
rūmuscŭlus, i, m. dim. [rumor],
- idle talk, common gossip (perh. only in the two foll. passages): qui imperitorum hominum rumusculos aucupati, Cic. Clu. 38, 105: L. Cassio omnes rumusculos populari ratione aucupante, id. Leg. 3, 16, 35.
rūmusculus, ī, m. (Demin. v. rumor), das nichtige Gerede der Leute, das Geschwätz, imperitorum hominum rumusculos aucupari, Cic. Clu. 105: omnes rumusculos popularis aurae aucupari, Cic. de legg. 3, 35: hominum rumusculos aucupari, Hieron. epist. 52, 13: rumusculos et gloriolas et palpantes adulatores quasi hostes fuge, Hieron. epist. 58, 6: quid imperitorum de ingenio tuo rumusculi iactitent, Agustin. epist. 66, 9: animus laudem atque rumusculos et gloriolam populi requirens, Hieron. epist. 105, 2.
si ‥ de virginali castimonia quasi speciali sanctimonia ~os [gl.: i. rumores ] cenodoxiae ceperit
cujus vitam Hieronimus ‥ tantis opinionum ~is extollit
~us, quod est rumoris diminutivum
mox proceres inter rumusculus exiit aulae
aucupes novitatum ~os congerunt
vobis humiliter supplicamus, ut si vobis de ipso super hoc dedecens insonuerit ~us, nullum credulitatis scrupulum concipiat majestas regia propter Deum
si comes Cornubie pro vobis miserit ‥ sciatis quod hoc est per fratrum ~os procuratum
non quod ipse incertis de aliquo ~is fidem esset habiturus
Eustochiae et Demetriadis virtutum ~us [gl.: i. opinionibus, ], qui passim per Europam crebrescens diffunditurherelof ,hlisa
de qua hoc praecipuum vitae rumusculus almae / devulgare solet
horum apicellorum tenuem congeriem ‥ non favoreo deditam ~o, sed tuae specialiter sublimitati collatam
rūmuscŭlus, (16) ī, m. , dim. de rumor, menus bruits, propos insignifiants, cancans : Cic. Leg. 3, 35 ; Clu. 105.
rūmusculus ī, m dim.
- rumor, idle talk, common gossip: inperitorum hominum rumusculi: rumusculi popularis aurae.