sentis
sentis, a thorn, thornbush, brier, bramble
sentis , is, m. and f.: a thorn, brier, bramble, 2.379.
sentis, is (acc. sentim, Col. 11, 3, 4), m. (fem.: et rubus et sentes tantummodo natae, Ov. de Nuce, 113: tenerae fruticum sentes, Verg. Cul. 55).
- I A thorn, thornbush, brier, bramble (usually in plur., and mostly poet.; not in Cic.; but. cf. vepris).
- α Plur.: arbores, vites, vepres, sentes, S. C. ap. Front. Aquaed. 129: He. Asper meus victus sane est. Er. Sentesne esitas? Plaut. Capt. 1, 2, 85 (194); Lucr. 5, 207; Verg. E. 4, 29; id. G. 2, 411; id. A. 2, 379; 9, 382; Ov. M. 1, 509; 2, 799; *Caes. B. G. 2, 17; Col. 6, 3, 1 al.—
- β Sing.: Graeci vocant κυνόσβατον, nos sentem canis appellamus, the dogrose, wild-brier, Col. 11, 3, 4.—*
- II Transf., in Plaut., of thievish hands, Plaut. Cas. 3, 6, 1 (720).
sentis, is, m. (zu griech. ξαίνω, ich kratze), der Dornenstrauch, α) Sing.: sentis canis (κυνόςβατος), Hagebuttenstrauch, Colum. 11, 3, 4. – β) gew. Plur.: rubi sentesque, Caes.: dumi et sentes, Lact.: densi sentes, Verg.: sentisne (= sentesne) essitas? Plaut. – gen. fem., tenerae fruticum sentes, Ps. Verg. cul. 55: et rubus et sentes tantum modo natae, Ps. Ov. nuc. 113. – scherzh. übtr. v. diebischen Händen, Plaut. Cas. 720.
~es, id est spinae
~es,ðornas
locum, a tempore Hasteng desertum, ipse fruticosis ~ibus eruderaverat
habeat bisacutam ad eradicandum vepres ‥ ~es [gl.: ] et spinasespines ,spy
ingenium reddit oleastrum, ramus olive / insitus at lentrix sentibus hirta riget
heretici assimulantur locuste, que ‥ concidet in sepe, in ~ibus, et virgultis
dum conversarer in seculo sedi sub umbra mundi, id est sub ~ibus peccati
recedat Stephanus a regum domibus / qui semper utitur pro verbis vepribus / pro joco jaculis, pro sensu sentibus / nam reges proprie foventur mollibus
spina vel ~rix,þyfel
ramnus vel ~ix ursina,ðyleþorn
quales arbores crescunt in eo [hortulo ]? ‥ crescunt buxus ‥ ~es vel spine
~ix vel ~is, i. rubus qui portat mora, vel quelibet fructus spinosus
~es, viae spinosae
1 sentis, (13) is, m. (f. Virg. Cul. 56 ), dʼord. au plur., ronces, buissons épineux : Cæs. G. 2, 17, 4 ; Lucr. 5, 206 ; Virg. G. 2, 411, etc. || sing., Col. Rust. 11, 3, 4 || [plaist ] griffes, mains crochues : Pl. Cas. 592.
Ac suam Sentem argenteam pretiosamque in depositum sibi commendans.
(sentis, is) see sentes.