sentino
sentīno, āre, v. n. [sentina].
- Lit., to bail or pump out the bilge-water from a ship (late Lat.), Paul. Nol. Ep. 36 init.; Aug. Homil. 42.—*
- II Trop., to be in difficulty or danger: sentinare, satagere, dictum a sentinā, quia multum aquae navis cum recipit periclitatur, Fest. p. 339 Müll.; Caecil. ib.
sentīno, āre (sentina), I) das in das Schiff gedrungene Wasser ausschöpfen, Paul. Nol. epist. 36 in.: m. Acc., sententia ista est in corde hominis quo modo cadus, unde sentinatur navis in pelago, Augustin. serm. 278, 13. – II) bildl., seine Not haben, Caecil. com. 4. Augustin. serm. 56, 11. Vgl. Fest. 339 (a), 8.
See: sentinare
sentīnō, āre (sentina), tr., vider la sentine : P. Nol. Ep. 49, 1 || [fig.] intr. [= satagere Fest. 339 ], avoir du mal : Cæcil. 4.