sentosus
sentōsus (-tŭōsus), a, um, adj. [sentis],
- full of thorns, thorny (late Lat.), Paul. Nol. Carm. 6,310; Fulg. Myth. prol.—
- II Trop., form sentuosus: stricto et sentuoso brevitatis vinculo, Boëth. in Porphyr. Dial. 1, p. 12.
sentōsus u. sentuōsus, a, um (sentis), voll Dornen, dornig, sentosae viae, Paul. Nol. carm. 6, 310: sentosa nemorum frutecta, Fulg. myth. 1. praef. p. 6, 7 H.: agri sentosi, Acro Hor. carm. 2, 9, 1 H.: übtr., potestne haec caro insolitis blandimentis illecta non aliquid sentuosum de illo vitiorum fomite germinare? Cassian. coll. 21, 21: stricte et sentuoso brevitatis vinculo, Boëth. in Porphyr. dial. 1. p. 12.
sed pandit geminos mortalibus utique calles: / sentosus dexter, levus ubique patet
thorny , spineus, spinosus, spinulentus, senticosus, ~us
morsa diu scalpro non hoc sentosa pilorum / turba timet rastrum
sentōsus ou sentŭōsus, a, um (sentis), couvert dʼépines, de ronces : Boet. Porph. comm. 1, p. 12 ; P. Nol. Carm. 6, 310.