solifuga
sŏlĭfūga, v. solipuga.
sōlifuga, ae, f. (sol u. fugio), die Tarantel, Plin. 22, 163 (Sillig, Jan u. Detl. solipuga). Solin. 4. § 3 u. 6. Arnob. 2, 23 u. 7, 16. Isid. orig. 12, 3, 4.
sōlĭfŭga, æ, f. (sol, fugio), tarentule : Sol. 4, 3 ; Isid. Orig. 12, 3, 4.