solifundium
sŏlĭfundĭum, ii, n. [solum-fundus], perh.
- landed property, Front. Princ. Hist. Fragm. 7 Mai.
solifundium, iī, n. (solum u. fundus), Grund und Boden, das Grundstück, Fronto princ. hist. in. p. 313 ed. Rom. zw. (nach Naber S. 202, 17 in der Handschrift nicht vorhanden).
? sŏlĭfundĭum, ĭī, n. (solum, fundus), fonds de terre : Fronto Hist. 313.