soliloquium
sōlĭlŏquĭum, ii, n. [solus-loquor],
- a talking to one's self, a soliloquy, a word formed by Augustin, Aug. Solil. 2, 7 fin.
sōliloquium, iī, n. (solus u. loquor), das Reden mit sich selbst, das Selbstgespräch, der Monolog, Augustin. soliloqu. 2, 7 extr.
quod ut aptius fieret, illud quidem Monologion, id est ~ium, istud vero Proslogion, id est alloquium, nominavi
~ium sequitur, quod est alicujus ad se et de se solum eloquium, ipsius hominis generans contemptum
~ium de instructione anime intitulatum ‥ vobis ‥ transmitto
desiderio quippe amoris tui incalescens, dixi mihi in ~io meo ‥
dicens sibi in ~io anime sue “osculetur me osculo oris sui”
dum ‥ hec ~io faterentur, apprehensum illum deducit in interiorem domum, ostendens illi omnes paternas divitias
salutationem domini pape, totius etiam curie congratulationem, quorundam etiam suorum ~ia ‥ nuntiaremus
quid memorem ~ia sancta que cum sponso suo anima quondam mea ‥ in spiritum elevata permiscebat?
hic ad secretum ~ium archiepiscopi ‥ admissus
beatus Augustinus per multa librorum corpora, hoc est ~iorum et de libero arbitrio et eo, quem de magistro praetitulavit
~iorum etiam ad se et allocutionum ad Deum libri, quibus [Anselmus ] cogitata omnium antecessorum evicit
liber ~iorum m[agistri ] H[ugonis ] de arra anime
Retractaciones Augustini cum ~iis ejusdem in uno quaterno(
sōlĭlŏquĭum, ĭī, n. (solus, loquor), soliloque, monologue : Aug. Solil. 2, 7, 14.
SoliloquiumS. Augustini.