sputo
sputo, to spit, spit out
spūto, āre, v. freq. a. [spuo],
- to spit, spit out (mostly ante-class.): sanguinem, Plaut. Merc. 1, 2, 30 (140): morbus, qui sputatur, that disease before which one spits, i. e. the epilepsy, id. Capt. 3, 4, 18 (550) (cf. Plin. 10, 23, 33, § 69; 28, 4, 7, § 35): mixtos sputantem sanguine dentes, Ov. M. 12, 256.
spūto, āre (Intens. v. spuo), I) spucken (speien), ausspucken (ausspeien), sanguinem, Plaut. merc. 138: cum atro mixtos sanguine dentes, Ov. met. 12, 256. – II) vor etw. ausspucken, qui sputatur morbus, die Epilepsie, Plaut. capt. 550 (Schvell u. Leo lesen insputatur). Vgl. Plin. 10, 69 u. 28, 35.
spūtō, (16) āre (spuo), tr., cracher : Pl. Merc. 138 ; Ov. M. 12, 256 || éloigner un mal en crachant : qui sputatur morbus Pl. *Capt. 550, le mal dont on se préserve en crachant [épilepsie].
- 1. uitspuwen [sanguinem];
- 2. bespuwen; ➤ qui sputatur morbus epilepsie, waarvan men geloofde dat ze met bespuwen te genezen was.
spūtō —, —, āre, intens.
- spuo, to spit, spit out: mixtos sanguine dentes, O.