sputamen
spūtāmen, inis, n. [sputo],
- spittle (late Lat.), Prud. Apoth. 744; Tert. adv. Gnost. 10; plur., Cael. Aur. Tard. 2, 14, 199.
spūtāmen, inis, n. (sputo), der Speichel, Eccl. – Plur., aegrotantium sputamina, Cael. Aur. de morb. chron. 2, 14, 199.
quod ‥ ~inibus perlinitur, a nostras facies [sic ] extersit obprobrium
etas frigida ut senectutis semper cum stillicidio reumatis et cum ~ine
phlegmaticus. hic somnolentus, piger, in ~ine multus
spūtāmĕn, ĭnis (sputo), n. , crachat : C. Aur. Chron. 2, 14, 199 ; et sputāmentum, ī, n. , Tert. Spect. 30.