sputamentum
spūtāmentum, i, n. [sputo],
- spittle (late Lat.), Jul. Val Rer. Gest. Alex. 1, 2; Tert. Spect. 30.
spūtāmentum, ī, n. (sputo), der Speichel, Plur. bei Tert. de spect. 30. Augustin. ad Oros. c. Priscill. § 11. Iul. Val. 1, 11 (1, 18) extr.
Sputaculum. Conc. Tolet. XVI. inter Hispan. tom. 2. pag. 739 :
In carne sua(Christus) flagra pro nobis, colaphos, Sputamenta coronamque spineam sustulit.