sputus
spūtus, ūs, m. [spuo],
- a spitting (late Lat.), Cael. Aur. Tard. 4, 4, 80; 3, 2, 18; Auct. ap. Lact. 4, 18; Aug. Civ. Dei, 18, 23.
spūtus, ūs, m. (spuo), das Speien, Cael. Aur. de morb. chron. 3, 2, 18 u. 4, 4, 80: sp. sanguinis, Cael. Aur. de signif. diaet. pass. 84. – Plur., venenati sputus, Augustin. de civ. dei 18, 23, 2. p. 287, 23 D.2: sputus umorosi, Cael. Aur. de signif. diaet. pass. 99.
spūtŭs, (16) ūs, m. (spuo), crachat : Lact. Inst. 4, 18 ; Aug. Civ. 18, 23.