sputum

spūtum, i, n., v. spuo fin.

spūtum, ī, n. (spuo), die Spucke, der Speichel, Auswurf, I) eig.: sp. cruentum, biliosum, purulentum, Cels.: turbatus sputo pulvis, Petron.: alcis os sputo respergere, Val. Max. – Plur., tenuia sputa minuta, Lucr.: sputa cruenta, Prop.: alius servus sputa deterget, Sen.: dolor pulmonis si neque per sputa neque per sanguinis detractionem finitus est, Cels. – II) meton.: hoc linitur sputo, mit diesem Dinge (bractea), das so dünn ist wie Speichel, Mart. 8, 33, 11. – ➳ Akk. Plur. heterokl. sputos, Greg. Tur. vit. patrum 13

sputum [CL], ~us [LL], spittle, saliva; b (pl.); c (w. ref. to Marc. vii 33); d (w. ref. to Matth. xxvii 30). 9‥ ~um, spatl WW; non ‥ magis est in semine culpa quam est in ~o vel sanguine si quis mala voluntate exspuit Anselm (Orig. Pecc. 7) II 149; Donatus ‥ draconem ~o oris sui interfecit R. Niger Chr. I 47; quedam [superfluitas digestionis ‥ abit] in ~um et salivam Ric. Med. Anat. 224; ~us fit viscosior M. Scot Phys. 15; ~um saniosum quando submergitur in aqua petit fundum, flegmaticum vero supernatat Gad. 52v. 1.  b in puerum ~a, contemptus, et derisiones emittentes Gir. IK I 8; dederunt ‥ sales aquas ampullas ~a ‥ et infinitum numerum caeremoniarum Jewel Apol. E viii.  c ~um quoque capitis et oris domini verbum est evangelii Bede Hom. II 6. 235; si Jhesus ex sputo mea lumina tangere vellet (Vers.) M. Rievaulx 45. 1.  d quod ~a, quod alapes Nunnam. 70; dominus ‥ ~is dedecoratus Pull. CM 207; ad quem articulum pertinent ~a, flagella, obprobria R. Wesham Inst. 151; sputis exuberans plus intro vilescit / flos quo celestis regia serenatur J. Howd. Cant. 89; dabunt Deo alapas manibus incestis et impurato ore exspuent venenatos ~os [Lactant. Inst. Div. IV 18] Bacon Maj. III 73.

spūtum, (13) ī, n. (spuo), crachat : Lucr. 6, 1188 ; Plin. 28, 38 || léger enduit, couche légère : Mart. 8, 33, 11.

sputum , i. n.
睡沫。口涎。口液。

Suggest a Translation
See an image

spūtum ī, n

• spuo, spittle: sputa cruenta, Pr.