stupidus
stupidus, senseless, confounded, amazed
Could not find stupidum in Logeion dictionaries.
stupidum Adjective: neuter nominative singular, Adjective: neuter accusative singular, Adjective: neuter genitive plural, Adjective: neuter vocative singular, Adjective: masculine genitive plural, Adjective: masculine accusative singular of stupidus
stŭpĭdus, a, um, adj. [stupeo],
- struck senseless, confounded, amazed.
- I Lit. (rare but class.): stupida sine animo asto, Plaut. Poen. 5, 4, 79 (1252): quid stas stupida? quid taces? id. Ep. 4, 2, 13 (582): stupidi timore obmutuerunt, Auct. Her. 4, 52, 65: Echionis tabula te stupidum detinet, Cic. Par. 5, 2, 37; cf.: populus studio stupidus, Ter. Hec. 4.—
- II Transf.
- A Senseless, dull, stupid, foolish, stolid: Zopyrus physiognomon stupidum esse Socratem dixit et bardum, Cic. Fat. 5, 10: maritus, Mart. 11, 7, 1; cf. Capitol. M. Aur. 29; Juv. 8, 197; Arn. 7, 239.—Sup.: homo, Varr. ap. Non. 400, 12; Tert. adv. Marc. 1, 26.—
- B Of things: colles, i. e. not susceptible of tillage, Ven. Carm. 3, 12, 39.—Adv. seems not to occur.
stupidus, a, um (stupeo), I) betäubt, verdutzt, betroffen, verblüfft, vernarrt, Komik., Cic. u.a.: omnes stupidi timore obmutuerunt, Cornif. rhet. – II) dumm, dämisch, borniert, a) übh.: stupidum esse Socratem dixit, Cic.: maritus, Mart. – Superl., homo stupidissimus, Varro sat. Men. 406. Tert. adv. Marc. 1, 26. – b) als stehende Rolle in der röm. Komödie, der Tölpel, Capit. Anton. phil. 29, 2. Corp. inscr. Lat. 6, 1063, 12 u. 1064, 4. Vgl. Heinrich Iuven. 5, 171.
fur ‥ invisibiliter ligabatur ‥ mansitque sic ~us usque horam terciam
mulier ‥ cum ‥ manus quoque et pedes tumoris immensitate ~os haberet ‥ sanitati ‥ se restitutam esse gavisa est
longe est a salute membrum hujusmodi ~um et infirmum, egrotans, et se egrotare non sentiens
in frigore nimio efficitur homo ~us, [ita ] ut non sentiat
brachia mox ferencium reddebantur ~a
ut mens otia quaerat / occupet et stupidum jam somnolentia sensum
statuitur ‥ in aedito arcis acies segnis, ubi trementi corde ~a die noctuque marcebat
solusque remansi, / in mediis positus trepidus stupidusque tenebris
nubem ponit amictum ejus, et tenebras latibulum, ut fiat ad interiora stupidus, ad exteriora mutus
venerunt ‥ ad domum episcopi Wintoniensis ‥ et excitantes eum a somno †stupide [l. stupido ], consilium in hoc articulo ‥ rogitantes
crebris tunsionum ictibus ~us, pre stupore mente excedens
[muliercula ] inportuna lingue volubilis dicacitate arguentem eam quasi ~um reddebat et elinguem
dulcedo citharae aures omnium delectabat, sed signum sine exemplo ~os reddebat
gens que ‥ tante novitatis eventu ~a fuerat et consternata
in hominis corpore inferiora ~iora ac duriora membra superiora teneriora et magis vitalia portant
talia dum cernens stupido de corde rimarem
non sum adeo ~us quin perpendam necessitates tuas
~um est ‥ membrum quod ‥ acerbitate non movetur ad compatiendum
~um plane est cor, quod verborum istorum virtutem non persentit
videns hoc et velut ~us effectus, attentavit mox a manibus archipresulis avellere crucem
mirantur cuncti stupidis hinc inde loquelis
attonitus stupidis princeps sermonibus ultro, / non puduit glauco telluri sternier ostro
stŭpĭdus, (14) a, um (stupeo), ¶ 1 étourdi, stupéfait, interdit : Pl. Pœn. 1250 || immobile, en extase : Cic. Par. 37 ; studio stupidus Ter. Hec. 4, fasciné ¶ 2 stupide, sot, niais : Cic. Fato 10 ; Mart. 11, 7, 1 ; stupidissimus Varro Men. 406.
- 1. verstijfd, verlamd;
- 2. (metaf.) perplex, verbluft;
- 3. dom, stompzinnig.
in Vita S. Galli apud Pertz. Script. tom. 2. pag. 17. lin. 33.Stupidum miraculum
stupidus
adj.
- STIP-, senseless, confounded, amazed: tabula te stupidum detinet: populus studio, T.—Senseless, dull, stupid, foolish, stolid: stupidum esse Socratem dixit: Corinthus, Iu.