subiectivus
subjectīvus, a, um, adj. [subiectus],
- of or belonging to the subject of a proposition, subjective: pars, i. e. the subject, Ap. Dogm. Plat. 3, p. 30, 30; Mart. Cap. 4, § 393; Tert. Virg. Vel. 4 fin.—Adv.: subjectīvē, subjectively, Mart. Cap. 4, § 393.
subiectīvus, a, um (subiectus), I) hinzugefügt, nachgesetzt, Tert. de vel. virg. 4 extr.: Ggstz. praeiectivus, Ter. Scaur. 17, 19 K. – II) zum Subjekte gehörig, pars, Subjekt, Apul. u. Mart. Cap.: particulae, Apul.