sufficiens
sufficiens, sufficient, adequate
suffĭcĭens, entis, Part. of sufficio.
sufficiēns, entis, PAdi. (v. sufficio), hinreichend, hinlänglich, genügend, testes, ICt.: sufficientissima definitio, Tert.: sufficientissimus numerus, Chalcid. Tim.
suffĭcĭēns, (14) tis (sufficio), part. pris adjt , suffisant, adéquat : Curt. 3, 6, 19 || -issimus Tert. Marc. 5, 2.
Johannes de Courciaco miles eidem Sode dixerat,.... quia non sunt hæreditagia pro tali rustico, quemadmodum tu es, sed pro quodam nobili homine et sufficienti, ut ego sum. Sufficientissimus militum,qui plurimos habet milites, ex Dudone lib. 3. apud Chesn. Hist. Norman. pag. 137 :
Quidam Satrapa nomine Tetboldus, dives opum, militumque Sufficientissimus, etc.
Considerans dictus Odo, quod in hac ecclesia cum unius Sufficienti, id est, cum unius tantummodo cerei luminari diebus privatis celebraretur major Missa,... sufficientem redditum assignavit.Forte omissa est particula
nonante
sufficienti.
Et unaquæque conditio suum fabricatorem glorificabit, et ipso Sufficiens erit, et alterum non cognoscet.
Souffire, pro
Contenter, plaire, Facere satis, placere. Lit. remiss. ann. 1385. in Reg. 127. Chartoph. reg. ch. 140 :
Une cotele ou piece de robe,..... laquelle ne Souffisoit point audit Thibaut, pour ce qu'elle lui sembloit mal faite.Hinc
A Souffere, prout placuerit,
A volonté, in Ch. ann. 1309. tom. 1. Probat. Hist. Brit. col. 1222.
sufficiēns entis, adj.
- P. of sufficio, sufficient, adequate: aetas vix tantis matura rebus, sed abunde sufficiens, Cu.