suppositivus
suppositīvus, a, um (suppono) = ὑποθετικός, hypothetisch, Prisc. 8, 102 u. 18, 88.
potest inferri identitas essentialis, non formalis vel ~a, et ideo non debet inferri ‘Filius est Pater’ quia ibi denotatur ‥ identitas formalis vel hypostatica
ponitur suppositum ejus in nominativo casu, unde appellatur hec construccio ~a quod distinguendo subordinat suppositum ad accionem ejus [v. l. ejus ad accionem ] cujus est suppositum
inter puerilia rudimenta condicionalis ‘hypothetica’, id est ~a seu suppositoria, proposicio nuncupatur
ostensus ille pullus nature debite inconveniens ‥ sufficit ad condempnationem matris ~e
suppŏsĭtīvus, a, um (suppono), hypothétique [en. t. de gramm.] : Prisc. Gramm. 8, 102.